ไม่มีตำแหน่งใดสูงไปกว่าคำว่า “พ่อ”

เมื่อวานนี้ ฉันได้รับชมการถ่ายทอดสดริ้วขบวนพระราชอิสริยยศในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี ทรงเชิญพระบรมศพไปยังพระที่นั่งพิมานรัตยา

ขณะที่กล้องถ่ายทอดสดจับภาพพระราชยาน และเผยให้เห็นสีพระพักตร์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ความรู้สึกลึกซึ้งอย่างหนึ่งก็พลันผุดขึ้นมาในใจฉันว่า “นี่ไม่ใช่เพียงการสูญเสียของชาติเท่านั้น แต่คือความโศกเศร้าอย่างหาที่สุดมิได้ของ ‘พ่อคนหนึ่ง’ ที่กำลังอาลัยถึงลูกสาวซึ่งพระองค์ทรงเฝ้าดูการเติบโตมานานนับสิบ ๆ ปี”

มีผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนที่เติบโตมาพร้อมภาพของสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา ซึ่งคนไทยจำนวนไม่น้อยเรียกด้วยความรักว่า “องค์ภา” ในฐานะพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ พระองค์ทรงงดงาม สง่างาม เข้มแข็ง และอุทิศพระองค์อย่างลึกซึ้งให้กับภารกิจด้านกฎหมาย การทหาร และการช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส

แต่เบื้องหลังพระเกียรติยศอันสูงส่งเหล่านี้ จากพระฉายาลักษณ์และช่วงเวลาอันหลากหลายที่ปรากฏต่อสาธารณะอยู่เสมอ ผู้คนกลับได้เห็นอีกด้านหนึ่งที่งดงามไม่แพ้กัน นั่นคือสายสัมพันธ์อันอบอุ่นระหว่างสมเด็จพระเจ้าลูกเธอฯ กับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 10 ซึ่งสะท้อนความเป็น “พ่อกับลูก” อย่างเรียบง่ายและงดงาม

นับตั้งแต่ครั้งยังทรงพระเยาว์ มีพระฉายาลักษณ์จำนวนมากบันทึกช่วงเวลาแห่งความใกล้ชิดของทั้งสองพระองค์เอาไว้ ตั้งแต่การทรงงานร่วมกันในพระราชกรณียกิจ ไปจนถึงช่วงเวลาแห่งความเป็นครอบครัวส่วนพระองค์ เจ้าฟ้าพระองค์น้อยในวันวานค่อย ๆ ทรงเติบโตขึ้น ท่ามกลางภาพเหล่านี้ที่เปิดโอกาสให้สาธารณชนได้เห็นสายสัมพันธ์อันแนบแน่นในหลายวาระโอกาส

กาลเวลาผ่านไป เจ้าฟ้าพระองค์น้อยในวันนั้นก็ทรงเติบใหญ่กลายเป็นพระราชทนายความ นักการทูต และนายทหารสตรีผู้ทรงความสามารถ ทรงร่วมปฏิบัติพระราชกรณียกิจเคียงข้างพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในพิธีการสำคัญนานัปการ

ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา ทรงอุทิศพระองค์ให้กับงานด้านกฎหมาย การพัฒนาสังคม และการช่วยเหลือผู้คนชายขอบของสังคม โดยเฉพาะการผลักดันสิทธิของผู้ต้องขังสตรีและเด็ก รวมทั้งการช่วยสนับสนุนผู้ที่เคยก้าวพลาดในชีวิต ให้สามารถหวนกลับคืนสู่สังคมได้อย่างมีศักดิ์ศรี และมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

ในระดับนานาชาติ พระองค์ทรงเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในแวดวงกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม ทรงได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งทูตสันถวไมตรีของสำนักงานว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรมแห่งสหประชาชาติ (UNODC) ด้านหลักนิติธรรมและกระบวนการยุติธรรมทางอาญา และทรงเป็นผู้แทนประเทศไทยในเวทีการประชุมนานาชาติสำคัญหลายครั้ง ซึ่งพระองค์ทรงปาฐกถาสำคัญในหลายโอกาส

ด้วยความเรียบง่ายในพระอัธยาศัย ความมุ่งมั่นในพระกรณียกิจ และความทุ่มเทเพื่อประโยชน์ส่วนรวม ทำให้พระองค์ทรงเป็นที่เคารพรักอย่างสุดซึ้งของผู้คนมากมาย ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ

สำหรับพ่อคนหนึ่งแล้ว บางทีสิ่งที่อยู่ในใจอาจเป็นความภาคภูมิใจและความปีติอันเงียบงาม ที่ได้เห็นลูกสาวตัวน้อยค่อย ๆ เติบโตขึ้นกลายเป็นสตรีคู่พระบารมีที่ทรงคุณค่า เป็นหนึ่งในหลักชัยของแผ่นดิน ผู้ซึ่งน้อมนำความรู้และความสามารถมาทำประโยชน์แก่ผู้อื่น ความปีติเช่นนี้อาจไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใด ๆ มาบรรยาย นอกจากภาพที่ปรากฏต่อสายตา

หนึ่งในภาพที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของผู้คนจำนวนมาก คือสีพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความโศกศัลย์อย่างสุดซึ้งของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในช่วงที่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภาประชวร ภาพนั้นทำให้หลายคนตระหนักว่า ไม่ว่าพระมหากษัตริย์จะทรงดำรงอยู่ ณ ตำแหน่งอันสูงส่งเพียงใด หรือทรงแบกรับพระราชภาระอันหนักหนาสาหัสมากเท่าไร สายสัมพันธ์ระหว่าง “พ่อกับลูก” ก็ยังคงเป็นสิ่งที่สัมผัสหัวใจมนุษย์ได้เสมอ

ในอีกภาพหนึ่ง รอยแย้มพระสรวลอันอบอุ่น และพระเนตรที่ทอดมองกันและกัน สะท้อนช่วงเวลาแห่งความสุขอันแสนเรียบง่าย ราวกับต้องการย้ำเตือนว่า ความรักในครอบครัวนั้นมิได้ผูกติดอยู่กับฐานันดรศักดิ์หรือพระอิสริยศักดิ์ใด ๆ

เพราะในท้ายที่สุด ก่อนที่พระองค์จะทรงเป็น “พระมหากษัตริย์” พระองค์ทรงเป็น “พ่อ” และก่อนที่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอฯ จะทรงเป็น “เจ้าหญิง” ผู้แบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ “องค์ภา” เคยเป็นเพียง “ลูกสาว” คนหนึ่งที่เติบโตมาท่ามกลางสายใยแห่งความรักในครอบครัว ไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป

บางทีนี่เองอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ภาพเหล่านั้นยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหัวใจของผู้คนมากมาย ใต้เบื้องพระภูษาฉลองพระองค์ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ และพระเกียรติยศทั้งปวง มนุษย์อาจได้เห็นเพียงหนึ่งในเรื่องราวที่ธรรมดาที่สุด หากแต่อาจงดงามที่สุดเรื่องหนึ่งของโลก นั่นคือเรื่องราวของ “พ่อคนหนึ่งที่รักลูกสาวของตนเองหมดทั้งหัวใจ”

และบางที เหตุผลที่ภาพสีพระพักตร์อันเปี่ยมด้วยความโศกเศร้าเมื่อวานนี้ สะกดให้หัวใจของผู้คนมากมายสั่นสะเทือนไปตามกัน ก็เพราะในห้วงขณะอันแสนสั้นนั้น ผู้คนไม่ได้เห็นเพียง “พระมหากษัตริย์” ผู้ทรงเป็นประมุขของรัฐเท่านั้น หากแต่ได้เห็น “หัวใจของพ่อ” ดวงหนึ่งด้วย